Same długie weekendy. Lista świąt w Japonii i dni wolnych od pracy

Japończycy z reguły nazywani są niezwykle pracowitym narodem, który niemal cały czas spędza w pracy. Analizując listę dni wolnych od obowiązków służbowych, można dojść do wniosku, że święta w Japonii stanowią jedną z największych na świecie części rocznego kalendarza.

W Japonii obchodzonych jest łącznie 16 świąt narodowych w ciągu roku. Często są one łączone z sobotami i niedzielami, aby przekształcić się w długie weekendy. W takich sytuacjach turystyczne miejsca czy centra handlowe są zwykle bardzo zatłoczone, ponieważ obywatele tego kraju w pewien sposób rekompensują sobie czas, jaki poświęcają na pracę. Okres świąt w Japonii zwykle nie jest polecanym momentem na podróżowanie, ponieważ wiąże się to z reguły ze sporą ilością nerwów, wynikającą z niesamowite tłoku w publicznych miejscach.

Święta w Japonii w 2019 roku

Lp.

Święto narodowe

Japońska nazwa

Data w 2019 roku

Długi weekend

1.

Nowy Rok

Ganjitsu (元日)

1 stycznia

2.

Dzień Dorosłości

Sejin-no Hi (成人の日)

14 stycznia

12-14 stycznia

3.

Rocznica Powstania Państwa Japońskiego

Kenkoku-Kinenbi (建国記念日)

11 lutego

9-11 lutego

4.

Równonoc wiosenna

Shumbun-no Hi (春分の日)

20-21 marca

5.

Dzień Shōwa

Shōwa-no Hi (昭和の日)

29 kwietnia

27-29 kwietnia

6.

Święto Konstytucji

Kempō-kinembi (憲法記念日)

3 maja

6-8 maja

7.

Święto Zieleni

Midori-no Hi (みどりの日)

4 maja

6-8 maja

8.

Dzień Dziecka

Kodomo-no Hi (こどもの日)

5 maja

6-8 maja

9.

Święto Morza

Umi-no Hi (海の日)

15 lipca

13-15 lipca

10.

Święto Gór

Yama-no Hi (山の日)

11 sierpnia

10-12 sierpnia

11.

Dzień Szacunku Dla Ludzi Starszych

Keirō-no Hi (敬老の日)

16 września

14-16 września

12.

Równonoc jesienna

Shūbun-no Hi (秋分の日)

23 września

21-23 września

13.

Dzień Sportu

Taiiku- no Hi (体育の日)

14 października

12-14 października

14.

Dzień Kultury

Bunka-no Hi (文化の日)

3 listopada

2-4 listopada

15.

Święto Dziękczynienia Za Pracę

Kinrō-kansha-no Hi (勤労感謝の日)

23 listopada

16.

Urodziny Cesarza

Tennō-tanjōbi (天皇誕生日)

23 grudnia

Nowy Rok

W Japonii, zamiast świętować Nowy Rok Księżycowy, ludzie obchodzą nowy rok pierwszego dnia stycznia. Tego dnia wiele ulic handlowych jest zamkniętych, co trwa nawet do 3 stycznia. Wiele osób udaje się wówczas do świątyń i odbywa pierwszą w roku wizytę w sanktuarium. To wszystko sprawia, że wszechobecne tłumy skutecznie uniemożliwiają czerpanie radości z ewentualnej podróży. Pierwszy dzień roku w ramach kalendarza słonecznego obchodzony jest w Japonii od 1948 roku.

Dzień dorosłości

Obchodzony jest w drugi poniedziałek stycznia. Jest momentem, w którym zarówno kobiety, jak
i mężczyźni, którzy skończyli 20 lat zostają uznani oficjalnie dorosłymi osobami. Obchody w związku
z tym świętem odbywają się w całej Japonii. Szczególnie oblegany w tym czasie jest kompleks Tokyo Disneyland, gdzie dodatkowo świętowany jest Dzień Przybycia.

Rocznica Powstania Państwa Japońskiego

Upamiętnia 660 r. p.n.e., kiedy to Japonia stała się narodem. Położone w pobliżu Harajuku Sanktuarium Meiji Jingu organizuje tego dnia uroczystą paradę, poświęconą historycznym wydarzeniom. Według zapisków, pierwszym krokiem w celu uchwalenia tego dnia świętem w Japonii, a jednocześnie dniem wolnym od pracy było intronizowanie pierwszego cesarza kraju, Jimmu.

Równonoc wiosenna

Ponieważ Japonia znajduje się na półkuli północnej, dni stają się dłuższe, gdy zbliża się lato, a noce dłuższe, gdy zbliża się zima. Równonoc wiosenna jest dniem, w którym zarówno dzień, jak i noc trwają mniej więcej podobną ilość czasu. Dokładna data tego święta w Japonii z roku na rok nieznacznie się zmienia, ponieważ opiera się na ruchu słońca i ziemi. Większość obywateli w tym dniu odwiedza
i sprząta rodzinne groby, zaś tradycją jest jedzenie słodyczy zwanych botamochi. To też okres, w którym zaczyna się rozkwit śliw.

Dzień Shōwa

Odnosi się do ery japońskiej historii w latach 1926-1989. Dzień ten został uchwalony momentem,
w którym obywatele myślą i wspominają wygląd i strukturę Japonii w tamtych czasach. Do 1989 roku obchodzono go jako dzień Urodzin Cesarza.

Święto Konstytucji

Jest to jeden z dni w wiosennej przerwie zwanej Złotym Tygodniem. Upamiętnia on wejście w życie japońskiej konstytucji w 1947 roku. Co prawda została zatwierdzona przez cesarza Hirohito 3 listopada 1946 roku, ale jej wszystkie regulacje weszły w życie właśnie 3 maja, rok później. W całym kraju odbywają się wówczas liczne wydarzenia, dochodzi do retrospekcji historycznych i parad wojskowych.

Święto Zieleni

To święto w Japonii zostało ustanowione z nadzieją, że ludzie będą okazywali swoją wdzięczność
i uznanie wobec natury, która ich otacza. Podobnie jak Dzień Konstytucji, jest jednym z elementem Złotego Tygodnia. Japończycy tego dnia tłumnie udają się do parków, gdzie celebrują wolny dzień od pracy, a także udają się do wszystkich turystycznych miejsc, które aranżowane są z myślą o naturze.

Dzień Dziecka

Również jest częścią Złotego Tygodnia. Jest to moment, w którym ludzie szanują indywidualność, jaką odznaczają się ich dzieci, doceniają ich szczęście, a szacunek oddawany jest matkom, które w dużym stopniu odpowiadają za ich wejście w dorosłość. Popularną tradycją, sięgającą czasów starożytnych jest wywieszanie specjalnych wstęg, symbolizujących modlitwy za najmłodszych, którzy z reguły delektują się owinięty w liście dębu ciastkami ryżowymi.

Święto Morza

Odbywa się w każdy trzeci poniedziałek lipca. Japoński naród tego dnia modli się i świętuje nieprzerwany dobrobyt i bogactwo swoich wód, okalających zdecydowaną cały kraj. Jak wskazuje sama nazwa, na terenie całego państwa odbywa się wiele imprez morskich o wydźwięku morskim i wodnym, a baza sił morskiej samoobrony organizuje wówczas dni otwarte.

Święto Gór

Uchwalone w 2014, a po raz pierwszy obchodzone w 2016 roku święto w Japonii, które jest kolejnym dniem wolnym od pracy. Jego celem jest umożliwienie obywatelom doświadczania wspinaczki górskiej, a także wyrażanie wdzięczności za dobrobyt i błogosławieństwo. W wielu regionach górskich organizowane są liczne imprezy.

Dzień Szacunku Dla Ludzi Starszych

Trzeci poniedziałek września każdego roku jest dniem oddawania szacunku dla najstarszych obywateli Japonii, którzy otrzymują życzenia i pochwały za wszystko, co do tej pory zrobili. Wiele atrakcji
i punktów na mapie całego kraju organizuje dla seniorów specjalne akcje.

Równonoc jesienna

Przeciwieństwo równonocy wiosennej. Podobnie jak kilka miesięcy wcześniej, Japończycy tego dnia odwiedzają groby zmarłych i je pielęgnują. W podobnym okresie na terenie całego kraju odbywa się wiele innych, mniejszych świąt, dzięki czemu zyskał on nazwę Srebrnego Tygodnia.

Dzień Sportu

Upamiętnia rozpoczęcie Igrzysk Olimpijskich w Tokio w 1964 roku. Początkowo obchodzony był
10 października, ale obecnie świętuje się go w każdy drugi poniedziałek miesiąca. Tego dnia wszystkie boiska sportowe i hale gimnastyczne zapełnione są przeróżnymi wydarzeniami sportowymi.

Dzień Kultury

W jego trakcie ludzie cenią sobie koncepcję wolności i pokoju oraz promują postęp kulturowy. Szczególnie popularne są festiwale sztuki, organizowane przez Japońską Agencję Spraw Kulturalnych. Początkowo obchodzony był 3 maja, ale wraz z ogłoszeniem konstytucji w 1946 roku, jego termin przesunięto na 3 listopada.

Święto Dziękczynienia Za Pracę

Święto w Japonii, podczas którego ludzie dziękują za możliwość pracy zarobkowej. Ten dzień pierwotnie był momentem, w którym cesarz złożył ceremonialną ofiarę nowo zebranemu ryżowi bogom, by podziękować za obfite żniwo i modlić się o to samo w następnym roku.

Urodziny Cesarza

Ogromna ilość ludzi każdego roku przyjeżdża do Pałacu Cesarskiego w Tokio, aby pogratulować i złożyć cesarzowi życzenia urodzinowe. Ponieważ dzień później wypada Wigilia, wielu Japończyków łączy oba dni i świętuje je w jednym momencie. W 2019 roku wyjątkowo nie będzie się ono odbywało, ponieważ dotychczasowy cesarz Akihito abdykował w dniu 30 kwietnia.

Alfabet grecki – w jakich krajach jest używany?

Alfabety świata- grecki, gdzie mi się przyda?

Alfabet grecki na pierwszy rzut oka wygląda dziwnie i niezrozumiale. Wygląda też, jakby już od wieków był zapomniany i nieużywany przez nikogo, a już z całą pewnością nie w codziennych czynnościach, coś na kształt starożytnej łaciny. A jednak tak nie jest. Grecja, jako państwo- spadkobierca kultury helleńskiej nadal wykorzystuje alfabet grecki w praktycznie niezmienionej formie. Ale czy gdzieś jeszcze na świecie możemy spotkać się z przykładami użycia alfabetu greckiego?

Wszędzie tam, gdzie nie obowiązują wpływy alfabetu arabskiego i hebrajskiego, czy prymitywnych, rodzimych dialektów, możemy spotkać się z językami czerpiącymi z tradycji alfabetu greckiego. To nie tylko cyrylica za pośrednictwem głagolicy, wzięła wzór z alfabetu greckiego używanego w Cesarstwie Bizantyjskim, ale również łacina powstała na bazie greki.

Greckie początki łaciny

Jak to się stało? Bardzo prosto. cywilizacja helleńska było dużo wcześniejsza niż Imperium Rzymskie. Gdy na Półwyspie Apenińskim dopiero powstała kultura etruska, Grecy byli już w szczytowej fazie rozwoju i ich wpływy promieniowały na cały basen Morza Śródziemnego. To właśnie na bazie alfabetu greckiego Etruskowie opracowali własne pismo, które dało początek łacinie, a przez nią większości alfabetów Europy i dużej części świata.

Skąd się jednak wziął sam alfabet grecki?

Alfabet grecki wywodzi się w prostej linii z alfabetu fenickiego, który był pierwszym alfabetem opracowanym przez ludzi. Zapożyczenia z Lewantu powstały pod wpływem kontaktów kupców greckich z fenickimi. Ogromną różnicą wprowadzona w alfabecie greckim było istnienie znaków spółgłoskowych i samogłoskowych.

Z alfabetu fenickiego wywodzi się także język aramejski, który dał początek językowi hebrajskiemu oraz arabskiemu.

Alfabet grecki powstał już w IX w. p. n. .e i wykorzystywany był zarówno przez Greków, jak i przez wszystkie ludy pozostające pod wpływami greckimi. Z tego też powodu na obszarze Grecji używano kilku odmian alfabetu greckiego jednocześnie, ale przewagę zdobyła forma jońska, uznana za tą właściwą.

Alfabet grecki, jako obowiązujący formalnie

Alfabet grecki obowiązuje, jako jedyny język urzędowy na całym obszarze Grecji, a także, jako jeden z dwóch, wraz z tureckim na Cyprze. Język grecki, a co za tym idzie także alfabet jest jednym z języków urzędowych obowiązujących w Unii Europejskiej.

W grece mówi i pisze przy wykorzystaniu alfabetu greckiego około 12 mln osób, ponad 11 mln w samej Grecji i około 750 tys. na Cyprze.

Znajomość alfabetu greckiego z całą pewnością usprawni także nasza naukę języków opartych na cyrylicy, w tym jednego z ważniejszych- języka rosyjskiego.

Kilka najważniejszych faktów:

  • obecnie w Grecji obowiązuje język nowogrecki, będący bezpośrednim następcą starogreckiego;

  • zmiany w alfabecie nowogreckim, w stosunku do starogreckiego są niewielkie;

  • na przestrzeni wieków wprowadzono kilka nowych liter, bądź usunięto kilka nie wykorzystywanych;

  • znaczące różnice widoczne są przede wszystkim w wymowie;

  • w języku nowogreckim jest zdecydowanie mniej samogłosek (5);

  • ważne znaczenie w nowogreckim ogrywa akcent, mogący zmienić znaczenie słowa;

  • obowiązujący alfabet grecki ma 24 litery;

  • czytany jest od lewej do prawej;

  • w transkrypcji języka nowogreckiego na języki funkcjonujące w alfabecie łacińskim nie ma jednolitych zasad. Część przyjmuje oparcie o piśmiennictwo, część zaś opiera się na wymowie.

Języki, na których powstanie miał wpływ alfabet grecki:

  • alfabet gocki;

  • głagolica i cyrylica;

  • alfabet koptyjski (pochodzących z Egiptu i Azji Mniejszej chrześcijan);

  • alfabet ormiański;

  • alfabet łaciński;

  • alfabet gruziński.

Język matematyki, fizyki i innych nauk ścisłych

W starożytnej Grecji liter alfabetu greckiego używano powszechnie do zapisu liczb czy jako notację muzyczną. Późniejsza znajomość alfabetu greckiego w Europie została ograniczona do przekazywania informacji z literatury i nauk ścisłych, co obecnie pozostało w powszechnym użyciu alfabetu greckiego w matematyce, fizyce, astronomii czy innych naukach ścisłych.

Alfabet rosyjski – które państwa używają cyrylicy?

Cyrylica, głagolica i grażdanka, jak się w tym nie pogubić?

Wbrew obiegowej opinii cyrylica nie jest użytkowana tylko i wyłącznie w Rosji, a raczej, to właśnie w Rosji nie operuje się cyrylicą, a powstałą później, na jej bazie, grażdanką. Zdziwieni? W zasadzie w powszechnym przekazie cyrylica i alfabet rosyjski to synonimy, ale w rzeczywistości są drobne różnice. W jakich więc krajach będziemy mogli posługiwać się cyrylicą bądź grażdanką?

Skąd się wzięła cyrylica?

Nazwa cyrylica wzięła się od imienia świętego Cyryla, który wraz ze świętym Metodym podróżował po terenach zamieszkanych przez ludy słowiańskie i chrystianizował. Jako że, obaj Cyryl i Metody byli wysłani przez Cesarstwo Bizantyjskie, głoszona przez nich wiara chrześcijańska była obrządku wschodniego, a język, jakim się posługiwali oparty był na alfabecie greckim. Aby przystosować możliwości alfabetu greckiego do wymowy słowiańskiej, jeden z uczniów Cyryla i Metodego opracował głągolice, z której później powstała cyrylica.

Cyrylica i grażdanka, dlaczego inne nazewnictwo?

Cyrylica to pierwotnie alfabet wykorzystywany do zapisu języka starocerkiewnosłowiańskiego, który dziś ma status języka martwego i funkcjonuje już tylko, jako język literatury, nauczany w niektórych uczelniach wyższych. Cyrylicę wykorzystuje się także w cerkwi prawosławnej do zapisywania tekstów religijnych w języku cerkiewnosłowiańskim.

W Rosji w okresie panowania cara Piotra I przeprowadzono reformę cyrylicy, dostosowując ją do wymogów języka rosyjskiego. W założeniu cara, alfabet rosyjski miał być łatwiej dostępny dla ogółu obywateli, stąd też wzięła się jego nazwa grażdanka, co w rosyjskim oznacza obywatela.

Cyrylicę reformowano w każdym kraju, który opierał swój język narodowy na tym alfabecie Reformę przeprowadzono m.in. w Serbii, Bułgarii czy Macedonii.

Kilka informacji o obowiązującej w Rosji wersji cyrylicy:

  • składa się z 33 liter, a w tym z 21 spółgłosek, 10 samogłosek oraz dwóch znaków;

  • alfabet rosyjski w obecnej formie istnieje od 1918 roku, kiedy przeprowadzono ostatnią reformę alfabetu;

  • pisownia i wymowa liter różnią się od siebie;

W podroży, do jakich państw konieczna będzie znajomość alfabetu rosyjskiego?

Znajomość cyrylicy nie jest wymagana w znacznej większości państw europejskich, a już szczególnie w tych należących do Unii Europejskiej. Praktycznie tylko jeden kraj należący do związku UE- Bułgaria, ma język urzędowy oparty na cyrylicy. Pozostałe kraje świata, w których obowiązuje cyrylica:

  • Bułgaria,

  • Bośnia i Hercegowina;

  • Białoruś;

  • Ukraina;

  • Kazachstan;

  • Kirgistan;

  • Tadżykistan;

  • Czarnogóra;

  • Macedonia;

  • Serbia;

  • Rosja.

Cyrylica- pozostałość po ZSRR?

To tylko połowiczna prawda. Cyrylica powstała dużo wcześniej, zanim nawet jeszcze pomyślano o komunizmie. Misja Cyryla i Metodego to X w. i to już w tym czasie, na terenie dzisiejszych państw, posługujących się cyrylicą, przejęto ten alfabet do zapisywania własnych języków. Wpływy komunizmu i podboje ZSRR sprawiły jednak, że alfabet rosyjski przyjęto w większej ilości krajów.

Wszystkie kraje wchodzące kiedyś w skład ZSRR lub należące do byłych republik radzieckich, uznawały język rosyjski oraz alfabet rosyjski za bardzo ważne bądź obowiązujące, jako oficjalne. Wiązało się to z wpływami rosyjskimi, nauczaniem obowiązkowym rosyjskiego w szkołach oraz migracjach Rosjan do krajów byłego związku radzieckiego.

Państwa, w których, pod wpływem ZSRR, znajomość języka i alfabetu rosyjskiego jest znaczna:

  • Polska;

  • Czechy;

  • Słowacja;

  • Węgry;

  • Litwa;

  • Łotwa;

  • Estonia;

  • Rumunia;

  • Finlandia;

  • Ukraina;

  • Mołdawia;

  • Turkmenistan;

  • Armenia;

  • Azerbejdżan;

  • Gruzja;

  • Mołdawia;

  • Uzbekistan.

Pozycja języka i alfabetu rosyjskiego

Znajomość języka rosyjskiego na świecie jest znaczna, na co może wskazywać, że według różnych szacunków zajmuje on 5 lub 6 miejsce na świecie pod względem popularności. Przyjmuje się, że dla 160 mln język rosyjski to język ojczysty, ale praktycznie drugie tyle osób deklaruje jego dobrą znajomość, a co za tym idzie także znajomość alfabetu rosyjskiego. Jego popularność wynika głównie z wypływów, jaki miał wcześniej ZSRR, a obecnie Federacja Rosyjska.

Państwa, w których językiem urzędowym obecnie jest język rosyjski:

  • Rosja;

  • Białoruś;

  • Kirgistan;

  • nieuznawana przez ONZ Republika Naddniestrzańska;

  • Kazachstan (tutaj język rosyjski ma status jeżyka oficjalnego).

Język rosyjski należy do grupy 6 oficjalnych języków urzędowych w ONZ.

Alfabety świata – ile ich jest?

Jakich alfabetów używa się na świecie?

Alfabet to jedno z podstawowych pojęć, których znaczenia zdecydowana większość z nas jest pewna. Czy aby jest to słuszne? W literaturze funkcjonuje aż pięć sposobów rozumienia pojęcia alfabet, w tym jeden uważany za błędny. Zasadniczo jednak przyjmujemy alfabet, jako sposób na zapisywanie mowy, a alfabety świata za różne sposoby dokonywania tego zapisu. Jakie alfabety funkcjonują we współczesnym świecie, a jakie już dawno wyszły z użycia. W jakim regionie globu, jaki alfabet będzie dla nas przydatny?

Nasz świat jest pełny różnych systemów językowych, każdy kraj, ba, nawet często poszczególne regiony mają swoje własne języki lub chociażby dialekty. Spora część języków czerpie z tradycji jednego, konkretnego alfabetu, wykorzystując go do zapisu własnej mowy, jednak mnogość języków przekłada się także na sporą liczbę alfabetów.

Skąd sama nazwa alfabet?

Nazwa większości alfabetów świata oparta jest o tą samą zasadę, polegającą na czerpaniu z pierwszych liter danego alfabetu. Pierwsza taka nazwa utarła się w starożytnej Grecji gdzie dla oznaczenia zbioru wykorzystywanych w piśmie liter użyto słowa alfabet od pierwszych, używanych liter alfy i bety.

Pochodzenie nazw najpopularniejszych alfabetów i ich pochodnych:

  • alfabet- „alpha, beta”- Grecja;

  • azbuka (cyrylica)- „az, buki”- Rosja;

  • abecadło- „a, be, ce, de”- Polska;

  • abdżad (pismo spółgłoskowe)- „a, b, dż, d”- Arabowie;

  • abugida (pismo alfabetyczno-sylabiczne)- „a, bu, gi, da”- Etiopia.

Różne rodzaje rozumienia alfabetu

  1. Pismo alfabetyczne– popularny alfabet, to najprostsze i najczęściej przytaczane rozumienie pojęcia alfabetu. Opiera się on o fonetyczny system pisma, w którym każdy znak przypisany jest, co do zasady jednej głosce danego języka. Rozumienie to jest tożsame z pojęciem pisma i dzięki takiemu podejściu można stwierdzić np., że alfabet łaciński równa się pismu łacińskiemu.

    • w alfabecie poszczególnym samogłoskom i spółgłoskom odpowiadają odrębne oraz równorzędne litery funkcjonujące samodzielnie, ewentualnie ich złożenia bądź złożenia liter wraz z pozbawionymi odrębnej wartości znakami diakrytycznymi;

    • pisma alfabetyczne różnią się od siebie nawzajem krojem oraz zestawami liter, np. alfabet grecki od alfabetu łacińskiego;

    • poszczególne alfabety mieć swoje różne odmiany, np. alfabet czeski i polski jest odmiana alfabetu łacińskiego;

    • pisma fonetyczne, takie jak abdżad, abugida czy sylabariusz są pokrewne pismom alfabetycznym, ale nie są z nimi tożsame;

    • pisma ideograficzne, takie jak hieroglify egipskie, pismo klinowe, czy pismo chińskie oraz pismo sylabiczne, np. pismo japońskie, nie można określać mianem alfabetu;

    • istnieją alfabety linearne (każda następna litera zapisywana jest w linii), jak i nielinearne (dopiero sylaby zapisuje się w jednej linii);

    • wyróżnia się także alfabety jednoszeregowe (mają wielkie i małe litery) oraz dwuszeregowe (tylko jeden system liter).

Zaliczymy tu alfabety:

  • awestyjski;

  • Braille’a;

  • etruski;

  • deseret;

  • cyrylica;

  • głagolica;

  • łaciński;

  • gocki;

  • meroicki;

  • ormiański;

  • mongolski;

  • thaana;

  • ogamiczny;

  • runiczny;

  • gruziński;

  • tifinagh;

  • syrysjki;

  • koreański;

  • fenicki;

  • koptyjski;

  • staroitalski;

  • staroturecki.

 

  1. Alfabet narodowy – zestaw składający się z liter oraz innych znaków, najczęściej diakrytycznych pozwalający na przystosowanie ogólnego alfabetu do wymogów fonetycznych konkretnego języka

    • każdy alfabet narodowy tworzy wariant innego pisma alfabetycznego;

    • alfabet polski jest wariantem alfabetu łacińskiego, ale odrożniają go od niego znaki pozwalające na stworzenie liter: ą, ę, ł, ź, ć, ź, ń, dź, ż, dż, ó;

    • w tym rozumieniu alfabet to zamknięty system pisma;

    • dodanie nowego lub usunięcie starego znaku tworzy nowy alfabet;

    • najbardziej zbliżoną do klasycznego alfabetu łacińskiego jest odmiana używana w języku angielskim;

    • alfabety narodowe wiążą się głównie z alfabetem łacińskim i cyrylicą

Alfabety narodowe oparte na alfabecie łacińskim:

  • afrykanerski;

  • islandzki;

  • angielski;

  • azerski;

  • irlandzki;

  • baskijski;

  • bretoński;

  • białoruski;

  • chorwacki;

  • czeski;

  • indonezyjski;

  • husycki;

  • huroński;

  • dolnołużycki;

  • hiszpański;

  • tatarski;

  • hawajski;

  • hausański;

  • duński;

  • grenlandzki;

  • esperancki;

  • górnołużycki;

  • estoński,;

  • francuski;

  • fiński;

  • farerski;

  • słowacki;

  • słoweński;

  • szwedzki;

  • suahilijski;

  • ukraiński;

  • walijski;

  • wilamowski;

  • wietnamski;

  • włoski;

  • śląski;

  • kaszubski;

  • szwedzki;

  • rumuński;

  • lapoński;

  • luksemburski;

  • litewski;

  • łotewski;

  • łaciński;

  • malajski;

  • niemiecki;

  • maltański;

  • niderlandzki;

  • norweski;

  • portugalski;

  • polski;

  • kataloński;

  • węgierski.

 

Alfabety narodowe oparte o cyrylice:

  • azerski,

  • mordwiński;

  • bułgarski;

  • białoruski;

  • buriacki;

  • czeczeński;

  • kałmucki;

  • mołdawski;

  • macedoński;

  • czuwaski;

  • kirgiski;

  • jakucki;

  • kazachski;

  • mongolski;

  • tatarski;

  • tadżycki;

  • uzbecki;

  • rosyjski;

  • ukraiński;

  • rumuński;

  • serbski;

  • staropermski;

  • turkmeński;

  • tuwijski;

  • starocerkiewnosłowiański.

Alfabety świata powstałe na bazie abdżadu arabskiego:

  • arabski;

  • żydowski (arabski);

  • turecki;

  • malajski;

  • perski.

Alfabety świata powstałe na bazie abdżadu hebrajskiego:

  • palestyński (hebrajski);

  • jidysz;

  • hebrajski.

Część alfabetów narodowych występuje w dwóch odmianach, najczęściej łacińskiej i opartej o cyrylicę, co wiąże się z mieszanymi wpływami obu kultur w danych krajach. Podobna zależność występuje także w abdżadzie, gdzie wersje arabskiego i hebrajskiego funkcjonują w wersji żydowskiej i palestyńskiej.

  1. Porządek alfabetyczny- ustalony tradycją porządek znaków, przypisany do konkretnego alfabetu narodowego.

    • wszystkie warianty alfabetu łacińskiego, przypisane do różnych krajów różnią się między sobą;

    • pewne grupy liter traktowane są, jako odrębna, nowa litera i zapisywane w innym miejscu niż wypadałoby to z tradycyjnej, łacińskiej kolejności, np. czeskie ch jest zapisywane po h, a w alfabecie łacińskim nie ma tego znaku.

  1. System transkrypcji fonetycznej języka mówionego- określany jest powszechnie, jako alfabet.

    • uznaje się go za alfabet niezależnie od tego czy dany język jest tylko językiem mówionym, czy ma swoją formę pisaną;

    • przykładem jest IPA- międzynarodowy alfabet fonetyczny, uznawany za alfabet.

  1. Systemy kodów, które w mowie potocznej przyjęło się określać mianem alfabetu, ale do tego systemu nie należą, nie spełniając podstawowych wytycznych.

    • zalicza się tu alfabet fonetyczny ICAO, określany również, jako alfabet fonetyczny NATO, będący kodem informowania o sposobie zapisu, dostosowany do potrzeb głównie wojskowych, poprzez wykorzystanie metody mnemotechnicznej oraz akronimografii;

    • alfabet flagowy- zbiór podstawowych komunikatów kodowych, stosowanych w żegludze;

    • alfabet semaforowy- kod naśladujący alfabet, złożony ze znaków nadawanych przy pomocy chorągiewek lub tarcz;

    • alfabet Morse’a- reprezentacja alfabetu oraz innych znaków i cyfr, przy pomocy dźwięków, światła czy impulsów elektrycznych;

    • alfabet palcowy, oparty o zbiór znaków migowych, oznaczających poszczególne litery alfabetu.

Osobna kwestię stanowią alfabety świata całkowicie wymyślone na potrzeby literatury:

  • cirth;

  • plQaD;

  • tengwar;

  • Aurebesh;

  • simo grecki.

Alfabety świata wymyślone na określone, użytkowe potrzeby, np. alfabet Braille’a czy esperanto sa zaliczane do grona alfabetów właściwych.

Alfabety świata lub formy podobne, które wyszły już z powszechnego użycia i są wykorzystywane prawie wyłącznie na potrzeby naukowe lub religijne:

  • egipskie pismo hieroglificzne;

  • mezopotamskie pismo klinowe;

  • pismo kipu;

  • alfabet fenicki;

  • głagolica;

  • alfabet starocerkiewno słowiański.